Иронијата на современиот свет е што никогаш не сме имале толку многу можности да живееме подобро, а сепак милиони луѓе сè уште не знаат дали денес ќе имаат што да јадат. Додека едни размислуваат што да нарачаат, други размислуваат дали воопшто ќе имаат што да стават на масата. Додека едни фрлаат храна затоа што не им се допаѓа нејзиниот вкус, други би биле благодарни само да го почувствуваат нејзиниот мирис.
И, некаде меѓу овие две реалности, стои човекот — горд на својот технолошки напредок, восхитен од вештачката интелигенција, способен да истражува далечни галаксии, но сè уште недоволно мудар да му обезбеди парче леб на човекот што живее покрај него.
Можеби затоа Денот на борбата против гладот не треба да биде само ден на хуманитарни апели и статистики. Тој треба да биде ден на нашето морално преиспитување.
Зашто гладот не е само отсуство на храна. Понекогаш тој е и присуство на туѓа рамнодушност.
Од филозофска перспектива, гладот нè соочува со едно од најстарите прашања на човечкото постоење: што значи да се биде човек? Дали човечноста се мери според она што го поседуваме, според она што го знаеме или според она што сме подготвени да го споделиме?
Можеме да изградиме величествени храмови, да напишеме илјадници книги за љубовта, да одржиме конференции за етиката и достоинството, но ако не забележиме дека некој во наша близина е гладен, тогаш можеби сме ја научиле граматиката на добрината, но сè уште не сме го совладале нејзиниот јазик.
Теологијата нè потсетува дека другиот не е само непознат човек што случајно се нашол на нашиот пат. Тој е личност со неповторливо достоинство, со своја приказна, со своите стравови, надежи и страдања. Во евангелската порака, грижата за гладниот не е споредна доблест, туку едно од најдлабоките сведоштва на љубовта кон Бога.
Затоа, прашањето не е само дали веруваме во Бога, туку и дали нашата вера станува видлива во начинот на кој се однесуваме кон човекот. Молитвата не ја губи својата вредност кога завршува со „амин“, но нејзината смисла станува уште поопиплива кога продолжува со подадена рака, споделен оброк и гест што некому му враќа надеж.
Можеби понекогаш најискрената молитва е лебот што ќе го поделиме со оној што нема.
Од егзистенцијален поглед, човекот не е повикан само да го преживее животот, туку и да му даде смисла. Виктор Франкл нè потсетува дека смислата не се исцрпува во личната среќа, удобноста или успехот. Таа често се открива во одговорноста што ја преземаме пред животот и пред другиот човек.
Не можеме секогаш да ги отстраниме сите неправди од светот. Не можеме сами да го победиме гладот на целата планета. Но тоа не нè ослободува од одговорноста за она што е во наша моќ.
Можеме да споделиме храна. Да помогнеме на семејство што едвај го поминува месецот. Да поддржиме хуманитарна организација. Да не го понижуваме оној што бара помош. Да не ја сведуваме сиромаштијата на туѓа вина, ниту човечкото достоинство на состојбата на нечиј паричник.
И, можеби најважно, да престанеме да веруваме дека нашата одговорност започнува дури кога ќе имаме повеќе отколку што ни е потребно.
Понекогаш токму тогаш кога имаме малку, најјасно се открива колку простор има во нас за другиот.
И тука се појавува едно важно егзистенцијално прашање: ако нашиот живот има смисла, дали таа смисла завршува на границата на нашето лично удобство?
Ако нашата среќа не може да го забележи туѓото страдање, колку навистина е длабока? Ако нашата слобода не раѓа одговорност, колку е зрела? И ако нашето знаење не нè прави почувствителни кон човекот, дали сме станале помудри или само поинформирани?
Можеби не можеме да му дадеме смисла на секое страдање. Не треба ниту да го романтизираме гладот, ниту да му бараме оправдување во некаква возвишена животна лекција. Гладот е реално човечко страдање и бара реален човечки одговор. Но ние можеме да одлучиме дали пред страдањето ќе останеме неми набљудувачи или ќе станеме луѓе што преземаат одговорност.
Зашто смислата не е само нешто што го бараме за себе. Таа е и нешто што го остваруваме за другиот.
Денес, затоа, не е доволно само да се потсетиме дека постојат гладни луѓе. Потребно е да се запрашаме дали во нашиот секојдневен живот има место за нив. Не само во нашите мисли, не само во нашите молитви и објави на социјалните мрежи, туку и во нашите постапки.
Светот нема да стане похуман затоа што ќе објавиме дека сме против гладот. Ќе стане похуман кога нечиј глад ќе го доживееме како повик што не можеме лесно да го игнорираме.
И можеби тогаш ќе разбереме дека најголемото прашање не е колку храна има на светот, туку колку човечност сме подготвени да внесеме во нејзината распределба.
Затоа што на крајот, не се прашуваме само што сме направиле од животот што ни бил даден, туку и што сме направиле за животот на другите.
