На 11 август 1987 година, на 51-годишна возраст, почина Живко Чинго – еден од најзначајните македонски раскажувачи, романсиери и драмски автори на втората половина на XX век.
Но Чинго не е автор што останува запаметен само по биографијата. Неговото вистинско наследство е светот што го создаде во литературата – свет во кој реалноста, народното предание, гротеската, фантастичното и суровото секојдневие се испреплетуваат.
Неговата „Пасквелија“, објавена во 1961 година, е едно од неговите најпрепознатливи дела. Пасквелија е измислен, но препознатлив свет, преку кој Чинго зборува за човекот, власта, стравот, сиромаштијата, промените и човечката потреба за слобода. Со „Нова Пасквелија“, објавена во 1965 година, тој дополнително го развива овој специфичен книжевен свет.
А потоа доаѓа „Големата вода“ (1971) – романот што се вбројува меѓу најзначајните дела на македонската книжевност. Преку перспективата на Лем Никодиноски, кој се присетува на своето детство во дом за сирачиња по Втората светска војна, Чинго зборува за детството, суровоста, моќта, стравот и копнежот по слобода.
Чинговиот јазик е истовремено суров и поетичен, а неговите реченици често оставаат силен впечаток.
„Еден ваков ден – мислеше тој – чини колку еден беден живот.“
— „Пасквелија“, расказот „Најубавиот ден на Зурло“
Во „Големата вода“ ја наоѓаме и оваа впечатлива слика:
„Две куси, осакатени сенки среде домската пустош ја измеруваа својата ништожност.“
— „Големата вода“
Покрај „Пасквелија“ и „Големата вода“, меѓу позначајните дела на Чинго се „Нова Пасквелија“, „Семејството Огулиновци“, „Сребрените снегови“, „Пожар“, „Вљубениот дух“, „Накусо“ и „Бабаџан“, како и драмите „Образов“, „Ѕидот, водата“, „Кенгурски скок“ и „Макавејските празници“.
Чинговото пишување е препознатливо по богатството на народниот јазик, лиричноста, поетичноста и гротеската. Неговите ликови често се мали и ранливи луѓе, но преку нив тој ги отвора големите прашања на своето време – за моќта, неправдата, слободата и човечкото достоинство.
И токму затоа неговите дела не останаа заробени во времето во кое биле напишани.
На 11 август 1987 година замолкна Живко Чинго.
Но „Пасквелија“ остана.
„Големата вода“ остана.
А со нив остана и препознатливиот глас на Живко Чинго во македонската литература.
Насловна фотографија: Портрет на Живко Чинго/Податотека:Живко Чинго.jpg преку mk.wikipedia.org
Извори:
Викиизвор – „Живко Чинго“
Македонски јазик и литература – „Живко Чинго: Големата вода“
Канал 5 – „30 години од смртта на Живко Чинго“
