Најголем проблем претставуваат и бројните стари, напуштени куќи во приватна сопственост, особено во постарите маала и во центарот на градот. Многу од овие куќи се во фаза на распаѓање. Нивните покриви протекуваат, ѕидовите се напукнати, а терасите и оградите се нестабилни. Тие претставуваат директна опасност од уривање врз минувачи или врз соседните, населени објекти. Овие објекти често се претвораат во диви депонии, извор на зарази и засолништа за бездомни животни, што дополнително ја намалува безбедноста во соседството.
Законот за градење ги регулира условите за градба, но и за одржување и отстранување на градби. Клучните одредби се однесуваат на:
- Должност на сопственикот: Сопственикот на градбата е должен да ја одржува во состојба која е безбедна за употреба и не претставува опасност за животот или здравјето на луѓето, за околината и за соседните објекти.
- Овластување на инспекторот: Доколку градежен инспектор утврди дека некој објект е дотраен (руиниран) до тој степен што претставува непосредна опасност од уривање или загрозување на безбедноста, тој има овластување да преземе мерки.
Иако законот е јасен, во пракса постојат два големи проблеми кои го кочат процесот:
- Нерешени имотно-правни односи: Ова е најголемата пречка. Многу од овие објекти имаат:
- Непознати сопственици: Сопственикот е починат, иселен од државата, или едноставно не може да се пронајде.
- Повеќе наследници: Објектот е во оставинска постапка или има повеќе наследници кои не можат да се договорат.
- Стечај на фирма: Ако објектот бил сопственост на фирма која отишла во стечај.
- Недостаток на буџетски средства: Присилното уривање чини пари. Иако тие пари треба да се наплатат од сопственикот, општината мора прво да ги обезбеди од својот буџет. Ако се знае дека сопственикот е непознат или сиромашен, општината однапред знае дека тешко ќе ги наплати тие средства, па често немаат обезбедено пари во буџетот за оваа намена.
