На 26 јуни, 1925 година, Чарли Чаплин го претстави своето ремек-дело „Треска за злато” (The Gold Rush) во холивудскиот театар „Гроуманс Еџипшан” — раскошна сала уредена во староегипетски стил, инспирирана од неодамнешното откритие на гробницата на Тутанкамон.
Инспирацијата
Чаплин ја добил идејата за оваа нема комедија додека гледал стари фотографии од Клондајкската треска за злато — бесконечна колона на рудари кои се искачуваат по снежниот планински премин Чилкут. Во исто време, тој прочитал за трагедијата на „Донер Парти” — група пионери кои биле заробени во снег во Сиера Невада и биле принудени да јадат кожа од своите чевли за да преживеат. Чаплин, верувајќи дека трагедијата и комедијата никогаш не се далеку едни од други, одлучил да ги претвори овие приказни на страдање и ужас во комедија.
Иконските сцени
Во најпознатата сцена, гладниот скитник го вари и јаде својот чевел со сите манири на гурман — чевелот и врвките биле направени од слаткориш, ноктите од бонбони. Чаплин ја снимил сцената 63 пати во три дена, јадејќи 20 пара слаткоришни чевли —па тој и неговиот колега глумец се разболеле од ефектите на слаткоришот!
Исто толку славна е и сцената „танцот на лепчињата” — скитникот забива виљушки во две леб-ролни и ги претвора во нозе со чизми, изведувајќи мал танц со главата и рамениците. Публиката во кината барала сцената да се премота наназад и повторно да се пуште за да ја видат уште еднаш!
Успехот
Снимањето траело 17 месеци со буџет од скоро $924.000 — најскапа комедија на немото кино. Филмот заработил 2 милиони долари профит само за Чаплин. Во 1958 година е прогласен за втор најдобар филм во историјата на светското кино. Самиот Чаплин изјавил дека токму со овој филм сака да биде запаметен.
Извори: Wikipedia | charliechaplin.com | San Francisco Silent Film Festival | AFI
