На 19 септември 1982 година, на електронската огласна табла на Carnegie Mellon University во Питсбург се појавил мал знак кој подоцна ќе стане дел од секојдневната дигитална комуникација: 🙂
Автор бил Скот Фалман, професор по компјутерски науки на Carnegie Mellon University. Во тоа време студентите, професорите и другите членови на универзитетската заедница користеле електронски огласни табли за пораки и дискусии. Но во пишаната комуникација често недостасувале тонот на гласот и изразот на лицето, па шегите и саркастичните забелешки можеле да бидат сфатени сериозно.
Затоа Фалман предложил едноставно решение. На 19 септември во 11:44 часот напишал дека 🙂 може да се користи како ознака за шега, а 🙁 за порака што не е шега. Требало само да ја навалите главата настрана за да го видите насмеаното лице.
Идејата брзо се проширила низ компјутерската заедница на Carnegie Mellon. Преку контактите на универзитетот со други институции на ARPANET, во следните месеци симболите 🙂 и 🙁 почнале да се користат и на други универзитети и во истражувачки лаборатории. Наскоро 🙂 добил и пошироко значење — не само ознака за шега, туку и израз на задоволство или добро расположение.
Од овие едноставни текстуални симболи подоцна се развила цела култура на емотикони. Текстуалните емотикони денес се сметаат за текстуални предци на графичките emoji што ги користиме на телефоните и социјалните мрежи.
Интересно е што самиот Фалман подоцна раскажувал дека идејата ја смислил и ја објавил за околу десет минути. Во тој момент не можел да знае дека една кратка порака на универзитетска огласна табла ќе стане дел од секојдневниот јазик на милиони луѓе.
На 19 септември 1982 година не се роди само еден симбол. Се роди нов начин во пишаниот текст да покажеме како ја пренесуваме емоцијата.
Извори: Carnegie Mellon University – Computer Science
Carnegie Mellon University – CMU125
Guinness World Records
See less
