На 29 јули 1014 година, кај планината Беласица, во близина на денешна Струмица, се одиграла една од најзначајните битки во средновековната историја на Балканот.
На едната страна стоела војската на цар Самоил, владетелот на големата средновековна држава со центар во Охрид, а на другата страна силната византиска армија предводена од византискиот цар Василиј II.
Самоиловата војска била распоредена во утврдените позиции кај Клидионската (Клучката) клисура, обидувајќи се да го запре продорот на Византијците. Сепак, Василиј II успеал да ги заобиколи одбранбените линии и да нанесе тежок пораз на Самоиловата армија.
По битката, голем број заробени војници биле ослепени по наредба на Василиј II. Според византискиот хроничар Јован Скилица, околу 14.000 заробеници биле ослепени.
Поразот кај Беласица бил тежок удар за Самоиловото Царство, но не означувал негов непосреден крај. Цар Самоил починал само неколку месеци подоцна, во октомври 1014 година, а неговите наследници продолжиле со отпорот уште неколку години.
Конечната победа во долгогодишниот конфликт му припаднала на Византиското Царство. Во 1018 година, по отпорот на последниот цар на Самоиловото Царство,Јован Владислав, и по освојувањето на последните упоришта, Василиј II ја вклучил Самоиловата држава во составот на Византија.
Битката кај Беласица останува едно од најважните сведоштва за времето кога Охрид бил политички и духовен центар на моќна средновековна држава. По повеќе од четири децении борби, Византија ја вратила контролата над овие територии, но споменот за Самоиловото Царство и неговиот Охридски центар останал длабоко врежан во историјата на Балканот.
Падот на Самоиловото Царство не го избришал неговото историско наследство.
Фотографија: Споменик на цар Самоил во Струмица, Тиверополник,CC BY-SA 5 4.0 преку Wikimedia Commons
Извори:
-John V. A. Fine Jr. – The Early Medieval Balkans
-Warren Treadgold – A History of the Byzantine State and Society
-The Oxford Dictionary of Byzantium
-Институт за национална историја – Историја на македонскиот народ
