Според една легенда од 19 век, еден ден се среќаваат Вистината и Лагата. Лагата ѝ вели на Вистината: „Прекрасен ден е!“ Вистината погледнува кон небото и воздивнува, бидејќи денот навистина бил убав. Поминуваат извесно време заедно, сè додека конечно не стигнуваат до еден бунар.
Лагата ѝ вели на Вистината: „Водата е многу пријатна, ајде да се бањаме!“ Вистината, повторно сомничава, ја проверува водата и се уверува дека е навистина пријатна. Се соблекуваат и влегуваат да се бањаат. Одеднаш, Лагата излегува од водата, ја облекува облеката на Вистината и бега.
Бесната Вистина излегува од бунарот и се растрчува насекаде за да ја пронајде Лагата и да си ја врати облеката. Светот, гледајќи ја Вистината гола, го трга погледот од неа – со презир и бес.
Кутрата Вистина се враќа во бунарот и засекогаш исчезнува, криејќи го таму својот срам. Оттогаш, Лагата патува низ светот облечена како Вистина, задоволувајќи ги потребите на општеството, бидејќи светот, во секој случај, нема никаква желба да се соочи со голата Вистина.
