Јануари полека си заминува.
Без аплауз, без драма.
Празничните светилки одамна се изгаснати, улиците се посиви, а во нас останува чувство на празнина што дури сега станува свесно. Токму на крајот од јануари, кога најтешкото веќе поминало, човекот застанува и гледа наназад – кон она што го почувствувал, но не го именувал.
По празниците, кога надворешната радост се повлекува, човекот останува сам со себе. Со мислите што биле потиснати. Со прашањата што не биле поставени. Со заморот што не е само телесен, туку и духовен.
Сезонската депресија и постпразничниот синдром не се само хормонални или биолошки процеси. Тие често се знак на внатрешна празнина, на губење смисла, на прекината врска со она што нè движи одвнатре. Како што истакнува логотерапијата, човекот не страда најмногу поради болката, туку поради недостаток на смисла во болката.
Јануари не нè напаѓа – тој нè разоткрива. Кога активностите стивнуваат, кога „мора“ се намалува, се појавува егзистенцијалниот вакуум: Кој сум јас кога нема прослави? Каде одам понатаму? Што ми дава смисла надвор од навиката? Зошто живеам?
Од логотерапевтска перспектива, токму ваквите периоди не се слабост, туку покана. Покана да се свртиме кон себе, кон вредностите, кон одговорноста што ја имаме кон сопствениот живот. Смислата не се создава во бучава – таа се открива во тишина.
Синиот јануари може да биде време на внатрешна реорганизација. Време кога не мора сè да биде јасно. Време кога не мора веднаш да бидеме силни. Доволно е да бидеме присутни и искрени со себе.
Ако чувствуваш тежина, замор, апатија или внатрешна празнина – тоа не значи дека нешто не е во ред со тебе. Можеби тоа значи дека твојата психа и твојот дух бараат смисла, а не уште еден план, цел или листа со задачи.
Јануари не мора да биде месец на депресија.
Може да биде месец на свесност, преиспитување и враќање кон она што е суштинско. Бидејќи, дури и во најсиниот месец – смислата не исчезнува. Таа само чека да биде откриена.
Но, важно е да се каже и ова: синиот јануари не трае вечно.
Како што деновите полека се продолжуваат, така и внатрешната светлина почнува тивко да се враќа. Не одеднаш, не со фанфари — туку со мали знаци: со еден здив повеќе, со момент на јасност, со чувство дека утрото не е толку тешко како вчера.
Светлината не секогаш доаѓа како радост. Понекогаш доаѓа како прифаќање. Понекогаш како смирување. Понекогаш само како сознание дека и ова ќе помине.
Од егзистенцијална и логотерапевтска перспектива, надежта не е наивен оптимизам, туку став. Таа е избор да останеме во однос со животот, дури и кога не ги знаеме сите одговори. Како што би рекол Виктор Франкл, смислата може да се пронајде и во чекањето, и во трпението, и во издржувањето.
Јануари нè учи дека не мора секогаш да цвета нешто за да биде живо. Понекогаш, доволно е да преживува, да се подготвува, да пушта корени под земја.
И токму затоа — по јануари доаѓа февруари. По тишината доаѓа глас. По темнината — светлина што не заслепува, туку грее.
Ако сега си во синиот дел од циклусот, знај: не си заглавен, не си изгубен и не си сам. Ти си на пат.
И светлината — веќе тргнала кон тебе.
