Роџер Вотерс, во потрага по изгубениот татко

6 мин. читање

Роџер Вотерс имал само пет месеци кога неговиот татко загинал борејќи се против нацистите во Италија. Тој пораснал без ниту едно сеќавање за тој човек; никогаш не го слушнал неговиот глас, ниту пак знаел какво е чувството кога тој ќе се врати дома. Децении подоцна, Вотерс го преточил тоа отсуство од детството во албумот „The Wall“ на групата „Пинк Флојд“ – еден од најуспешните албуми во историјата на рокенролот. Но, дури и откако милиони луѓе ја слушнале неговата музика, загубата што ја обликувала таа музика останала ненадмината.

Неговиот татко, Ерик Флечер Вотерс, пред Втората светска војна бил учител и посветен пацифист. Како што војната се разгорувала, а нацистичка Германија ѝ се заканувала на Европа, Ерик го променил својот став. Тој ѝ се приклучил на британската војска и на крајот служел како потпоручник во полкот „Ројал Фјузилирс“.

На 18 февруари 1944 година, за време на борбите кај Анцио, Италија, Ерик загинал на бојното поле. Неговиот син Роџер се родил претходниот септември.

Тој никогаш нема да го запознае својот татко.

Роџер пораснал во Кембриџ, Англија, одгледан од неговата мајка Мери – учителка која била политички активна и длабоко посветена на образованието. Отсуството на татко му не било нешто што тој можел да се сети дека се случило. Tоа било реалноста во која се родил. Другите деца имале татковци кои можеле да им раскажуваат приказни, да присуствуваат на училишни настани или да им даваат совети. Роџер го познавал својот татко главно преку фотографии, семејни раскажувања и сознанието дека тој загинал во војна, далеку од дома.

Таа загуба на крајот ќе го пронајде своето место во неговата музика.

Во 1960-тите години, Вотерс учествувал во формирањето на „Пинк Флојд“ – бенд што ќе стане едно од најголемите имиња во рок-музиката. Но, меѓународниот успех донел и свои притисоци. Кон крајот на 1970-тите, „Пинк Флојд“ настапувале на огромни стадиони, пред публика што броела десетици илјади луѓе. Вотерс сè повеќе чувствувал дека е отуѓен од толпата. За време на еден концерт во Монтреал во 1977 година, неговата фрустрација достигнала критична точка. Откако се разбеснил на еден обожавател во близина на бината, тој плукнал кон него.

Овој инцидент длабоко го вознемирил Вотерс. Тој подоцна опиша како замислувал физички ѕид што го одвојува од публиката. Таа идеја станува основа за еден албум. Но, кога Вотерс почна да го развива „Ѕидот“, тој се потпира на нешто многу полично од неговиот гнев кон стадионските концерти. Тој се навраќа на таткото кого го изгубил уште пред да биде доволно голем за да може да се сеќава на него. Објавен во 1979 година, „Ѕидот“ ја раскажува приказната за Пинк, измислена рок-ѕвезда која постепено се изолира од светот.

Емоционалниот колапс на ликот е обликуван од неколку искуства, вклучувајќи ја загубата на таткото за време на Втората светска војна, репресивното образование, проблематичните односи и притисоците на славата. Голем дел од приказната ги одразува сопствените искуства на Вотерс.

Во песната „Another Brick in the Wall“ („Уште една тула во ѕидот“), штетата предизвикана од суровото школување станува дел од бариерата што Пинк ја гради околу себе. Во „Goodbye Blue Sky“ („Збогум, сино небо“), ужасот и уништувањето на војната надвиснуваат над детството. А во „Vera“, Вотерс ја спомнува пејачката од воениот период, Вера Лин, и ветувањето дека разделените семејства можеби еден ден повторно ќе се обединат.

„Ѕидот“ доживува огромен комерцијален успех, искачувајќи се на првото место во САД и изнедрувајќи една од најпрепознатливите песни на „Пинк Флојд“. Но, Вотерс сè уште не завршил со соочувањето со смртта на својот татко. Во 1983 година, „Пинк Флојд“ го објавија албумот „The Final Cut“ („Конечниот рез“), посветен на Ерик Флечер Вотерс, обликуван од гневот на Роџер поради војната и животите што таа ги уништува. Многу години подоцна, Вотерс патува во Италија за да дознае повеќе за местото каде што загинал неговиот татко. Во 2014 година, тој го посети регионот Анцио за време на настаните по повод одбележувањето на седумдесетгодишнината од битката. Во тоа време, Вотерс има 70 години.

Целиот свој живот го поминал знаејќи дека неговиот татко е жртва на војната – име зачувано во воените архиви и во сеќавањето на семејството. Неговиот татко имал 30 години кога загинал. Роџер поминал повеќе од двојно повеќе време живеејќи без него. Оваа посета не можело да го врати детството што го пропуштил. Не можело да му овозможи ниту еден единствен разговор со татко му.

Роџер Вотерс подоцна стана една од највлијателните личности во историјата на рокот, учествувајќи во создавањето албуми кои се продадоа во милиони примероци ширум светот. Сепак, зад стадионските настапи, сложените продукции и светската слава, стои едно момче кое го изгубило татко си уште пред да проговори.