На 17 октомври се одбележува Меѓународниот ден на нематеријалното културно наследство, посветен на традициите, обичаите, знаењата и вештините што се пренесуваат од генерација на генерација и ја чуваат културната посебност на народите.
Културното наследство не се само старите цркви, археолошките наоѓалишта и историските градби. Тоа живее и во народните песни и ора, во традиционалните носии, во старите занаети, во празничните обичаи, во народната кујна и во приказните што ги слушаме од нашите баби и дедовци.
Македонија има богата традиција што се зачувувала низ вековите. Од традиционалното гајдарство и Гласоечкото, машкото двогласно пеење од Долни Полог, преку Копачката – традиционалното оро од селото Драмче во Пијанец, до обичаите поврзани со празниците и промената на годишните времиња, секој од овие облици носи дел од колективната меморија и начинот на живот на заедниците.
Некои македонски традиции веќе се впишани на листите на нематеријалното културно наследство на УНЕСКО. Но нивното зачувување не завршува со едно признание. Потребно е да се практикуваат, да се истражуваат и да им се пренесуваат на младите, за да не останат само фотографии и записи во архивите.
Зашто наследството не е само спомен од минатото. Тоа е живата врска меѓу нашите предци, нас и генерациите што доаѓаат.
Да ги чуваме песните, ората, обичаите и знаењата што сме ги наследиле. Додека ги пренесуваме понатаму, нашето културно наследство продолжува да живее.
Извори: – УНЕСКО – Меѓународен ден на нематеријалното културно наследство – УНЕСКО – Нематеријално културно наследство на Северна Македонија
